سلامی با تأخیر فراوان خدمت زمستان عزیز.

راستش را بخواهی امسال بر خلاف سالهای گذشته شور و شوق آمدنت را نداشتم.

کلا شور و شوق در وجودم خشکیده است انگار. شوق هیچی چیز را ندارم.

فقط آمدم به رسم گذشته سلامی عرض کنم و بروم.

شاید سال های بعد حال بهتری داشته باشم و با روی خوش تری استقبالت کنم.

حال وحشتناکی دارم...

یه استیصال خفه کننده.

دلم میخواد مغزمو بترکونم .

دارم به تباهی میرم...

وحشت کردم.... وحشت دارم. خسته م. بی هدف و سرگردون و گم شده.

همه چیمو گم کردم.

سرم داره منفجر میشه. با جنون فاصله ای ندارم.

اگه بخوام خیلی صادقانه حرف دلمو بزنم باید بگم

حالم از زندگی به هم میخوره و دلم میخواد زودتر تموم شه.

آره اصلا من ضعیفم و حوصله هیچگونه بحث فلسفی و نصیحتم ندارم.

حالم از همه چی به هم میخوره. همه چی.

این ناآرومی داره منو دیوونه میکنه... داره روانیم میکنه.

فکر کنم توانایی نوشتن رو هم دارم از دست میدم... شایدم دادم.

+ شایدم ذوقش رو از دست دادم. نمیدونم کدوم یکیه.